Het Symbolische Mes

Als jongen van 15 wilde ik iets bijverdienen en er was een baantje vrij, bij Het Kippenrestaurant in Barneveld, bij het bekende grote Ei.

Ik kreeg een plaats in de zogenaamde ‘pishoek’ (horeca uitdrukking), sla wassen, bakjes vullen met eigen gemaakte appelmoes enz.
In de keuken leerde ik hem kennen; Anthonie van Zwetselaar. Een markante man, waar vele verhalen over de ronde deden. Na de oorlogsjaren trok Anton van Zwetselaar de wijde wereld in. Hij ging o.a. naar Australië, alwaar hij zo’n 4 jaar met circussen heeft rondgetrokken.

Gaandeweg kreeg ik een band met deze man, hij had altijd nieuwe ideeën. Plannen, waarvan achteraf bleek, dat die hun tijd ver vooruit waren.

In ons land heeft deze eigenzinnige, inspirerende man het kippen braden in die tijd, verheven tot kunst. Toute Nederland at daar kip en dan denk ik aan bekende mensen van televisie en radio. Zelfs wereldsterren hebben daar gegeten.

Na het verpachten van zijn restaurant, in 1968 wilde hij bij elk groot Benzine station zo’n ei neerzetten. Op dat moment was de wereld daar nog niet klaar voor, maar kijk nu maar eens langs de snelweg.

Als je nu op de A1 rijdt, ter hoogte van Barneveld , zie je een enorm Gouden Ei staan in het weiland. Daarachter staat nog steeds zijn circustent, alwaar circusartiesten vanuit de hele wereld bleven overwinteren en omdat geld Anton niets interesseerde, leefden ze daar op zijn kosten. Zodra het lente werd, bedankten ze Anton en trokken er weer op uit en lieten hem bijna berooid achter. Maar dat vond hij niet erg.

Al die jaren ben ik bevriend met hem gebleven. Als hij weer eens geen geld had en honger, kwam hij ‘s avonds bij mij langs, dan gooiden we een blok hout extra op het vuur van de open haard en zaten we samen op de grond voor de haard en aten gebakken zuurkool of boerenkool met een lekkere dikke korst. Zo filosofeerden we over het leven en alles dat wars was van de gevestigde orde.

Zo’n twee weken geleden was ik op zoek naar mijn Poeliers diploma en onderin de verhuisdoos vond ik zijn Mes. Ineens gingen er allerlei herinneringen aan Anton door mijn hoofd.

Het Mes dat ik van hem kreeg was zo simpel maar o, zo bijzonder en had een Symbolische impackt, ook nu weer. Ter plekke besloot ik er iets mee te gaan doen, voor Anton, de man die zijn dromen waarmaakte, die zijn tijd ver vooruit was en die iedereen behulpzaam was en daar nooit iets voor terugvroeg.

Daarom zal ik het mes tentoonstellen in onze slagerij als ode aan de man van wie ik het kreeg. Een man die Barneveld zo gepromoot heeft en een ambassadeur voor ons geweest. Waarom is er naar deze onvergetelijke plaatsgenoot, bijna een icoon, nog steeds geen straat vernoemd in onze gemeente?

Toen hij mij het mes overhandigde, was hij heel emotioneel, dit mes heeft een boodschap. Het snijdt aan twee kanten en zo is het leven ook. Draag het uit en geef de liefde die ik soms vergat.

Ik wens u allen gezegende Kerstdagen toe.

Jan Joosten